tag:blogger.com,1999:blog-79239386622248926642011-04-21T20:43:49.305-07:00K.fanghttp://www.blogger.com/profile/09919494564271376595noreply@blogger.comBlogger51100tag:blogger.com,1999:blog-7923938662224892664.post-39967716618947553302009-01-20T06:52:00.001-08:002009-01-20T07:47:56.046-08:00อาจารย์เกาหลีเคยพูดกับฉันบ่อยครั้ง ทุก ๆ วันก่อนวันหยุดมาถึง<br />แต่ไหนแต่ไร ฉันรอวันจะได้หยุดพัก แต่ช่วงนี้ความคิดฉันเปลี่ยนไป<br />"I hate public holiday.."<br /><br />เมื่อเวลาที่มองไปรอบ ๆ แล้วไม่เห็นสิ่งมีชีวิตอื่นนอกจากเรา<br />เมื่อบางครั้งหัวใจเราก้ำกึ่งอยู่ระหว่างมีพันธะ และเป็นภาระกับบางคน<br />เมื่อนั้นเราแทบไม่อยากจะมีเวลาว่างเพื่อหยุดคิด และคิดถึง<br />ใคร อะไร และสิ่งใด<br /><br /><br />การนอนหลับเลยเป็นวิธีที่ดีเลิศ ในการเขี่ยขยะทางอารมณ์ที่มันนอน<br />ขวางทางเดินในสมองเราทิ้งไปซะ<br /><br /><br />โทรศัพท์ฉันแทบไม่ส่งเสียงอะไร นอกเสียจากข้อความแสดงความใส่ใจ<br />เล็ก ๆ น้อย ๆ ในตอนเช้า...<br />ตกเย็นฉันจึงหันไปถามเพื่อนว่า "นี่ไม่มีใครโทรหาเราจริง ๆ เหรอ..?"<br />ไร้ค่าเสียแล้ว.. เราจ่ายไปเพื่อสิ่งที่ไร้ความหมายหรือนี่<br />แล้วความรู้สึกของเราล่ะ ทำไมมันจึงราคาถูกนัก<br />ถูกขนาดที่ว่า ความหมายของตัวมันลดหลั่น ต่ำต้อยลงทุกขณะ<br /><br />เราจ่ายความรู้สึกเรา เพื่อแลกกับอะไร. . ที่ตอนนี้<br /><br />' ก็ยังมองไม่เห็น '<br /><br /><br /><br />ความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์นั้นซับซ้อน เกินไป<br />แต่จะทำยังไง ก็เราโชคดีที่เกิดมาเป็นมนุษย์เอง..<br />ใช่ว่าเลียแก้มกันแล้วรักเลยซะเมื่อไหร่..<br /><br />เป็นอีกเหตุผลที่หลายครั้งฉันเหนื่อยเหลือเกินที่จะเริ่มต้นใหม่<br />กับใคร และ ใครที่ไม่รู้จัก<br />ขั้นตอนที่เราจะเปลี่ยนจากคนแปลกหน้ามาเป็นคนรักกัน<br />นั้นมันจะใช้เวลานานเท่าไหร่เธอเอ๋ย..<br /><br /><br /><br /><br /><span style="color:#3333ff;">20 มกรา 09</span><br /><span style="color:#3333ff;"></span><br /><span style="color:#3333ff;">วันนี้ไม่ได้ไปหาเธอ เพราะฉันเรียนทั้งวัน คิวเยอะเสียจนคาดไม่ถึง</span><br /><span style="color:#3333ff;">แต่ฉันก็บอกเธอไว้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ว่าไปหาไม่ได้ ดีที่เธอไม่ได้งอแงนัก</span><br /><span style="color:#3333ff;">เพียงแต่พูดว่า "งั้นอีกวันเธอต้องมาหาชั้นนะ สัญญานะ"</span><br /><span style="color:#3333ff;"></span><br /><span style="color:#3333ff;">เธอใช้สรรพนามแปลกไป..</span><br /><span style="color:#3333ff;">แต่ไหนแต่ไร เราเป็น 'เค้า' กับ 'ตัวเอง' แต่คงเพราะสมองกระเทือนล่ะมั้ง</span><br /><span style="color:#3333ff;">ก็เล่นตกตึกเสียตั้งห้าชั้นนี่นาที่รัก..</span><br /><span style="color:#3333ff;"></span><br /><span style="color:#3333ff;">ฉันหวังว่าเวลาจะเริ่มทำให้เธอคืนกลับมาเป็นปกติไม่มากก็น้อย แต่ยังไงก็ตาม..</span><br /><span style="color:#3333ff;">ให้มันนานเท่าไหร่ เราก็จะผ่านมันไปด้วยกัน.. อย่างที่ฉันบอกเธอ</span><br /><span style="color:#3333ff;">ว่าต่อให้ต้องเริ่มกันใหม่หมด ฉันก็จะทำ</span><br /><span style="color:#3333ff;"></span><br /><span style="color:#3333ff;">คืนก่อนฉันไปเยี่ยมเธอ ยังไม่ได้สังเกตุว่าเธอของฉันพูดแปลก ๆ ไป</span><br /><span style="color:#3333ff;">บางทีชอบเหม่อมองทีวี จนเพื่อนคนอื่นบอกว่า เวลาพูดด้วยผิงไม่พูด ทำเป็นไม่ได้ยิน</span><br /><span style="color:#3333ff;"></span><br /><span style="color:#3333ff;">อื่ม.. อันที่จริงเธอเพียงต้องการเวลาเท่านั้นเอง เมื่อวานฉันชวนเธอคุยตลอด</span><br /><span style="color:#3333ff;">จับมือกันไม่ได้ปล่อย ฉันช่วยพี่แต๋วสระผมให้เธอ เธอยังมีอาการปวดหัวอยู่บ้างเวลาเผลอไปจับ</span><br /><span style="color:#3333ff;">ฉันหยิบหนังสือมาให้เธอดูรูป เริ่มดูแค่รูปไม่ต้องอ่านอะไร และอย่างน้อยเธอก็จำ โฟร์มด ได้ ^^!</span><br /><span style="color:#3333ff;">แถมยังบอกว่า 'โฟร์ไม่ค่อยสวยแล้ว' แสดงว่า ยังคงจำได้ว่าเมื่อก่อนเคยเห็นโฟร์สวยกว่านี้</span><br /><span style="color:#3333ff;"></span><br /><span style="color:#3333ff;">เย็นวันนี้ฉันโทรหาเธอหลังจากที่ธุระเสร็จสิ้น เธอว่าฉันอีกแล้วว่า ฉันไม่ไปหาเธอเลย</span><br /><span style="color:#3333ff;">ฉันเลยช่วยเตือนเสียหน่อยว่าเมื่อวานเอาช็อคโกแลตไปให้ไง จำไม่ได้อีกแล้วเหรอ</span><br /><span style="color:#3333ff;">ตอนนั้นเวลาใกล้ ๆ หกโมงเย็น เธอว่าพึ่งทานข้าวทานยาเสร็จแล้วก็บ่นเหนื่อย</span><br /><span style="color:#3333ff;">ฉันเลยบอกให้นอนพัก พร้อม ๆ กันก็ได้ยินเสียงหาวแล้วตอบมาว่า อยากพักแล้วเหมือนกัน</span><br /><span style="color:#3333ff;"></span><br /><span style="color:#3333ff;">"รักเค้าไหมค้ะ" ฉันถามก่อนจะวางสาย แล้วก็ได้ยินเสียงกระซิบเบ๊า เบาตอบกลับมาว่า รักซี่..</span><br /><span style="color:#3333ff;">ต่อด้วยคำสั่งว่า ตัวเองรักเค้าเยอะ ๆ นะ นะ นะ</span><br /><span style="color:#3333ff;"></span><br /><span style="color:#3333ff;"></span><br /><span style="color:#3333ff;">ไม่ต้องสัญยิงสัญญาอะไรกันให้มากความ ทุกอย่างที่ฉันทำในตอนนี้ก็บอกอยู่แล้ววันฉันรัก นะเธอ</span><br /><span style="color:#3333ff;"></span><br /><span style="color:#3333ff;">ฉันรู้ว่ามันอาจเป็นช่วงเวลาที่ยากเย็นสำหรับเธอ สำหรับฉัน สำหรับพ่อแม่</span><br /><span style="color:#3333ff;">แต่เราก็จะผ่านมันไปด้วยกัน นะค้ะ..</span><br /><span style="color:#3333ff;"></span><br /><span style="color:#3333ff;"></span><br /><div style="WIDTH: 300px"><object height="110" width="300"><param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/igRvIhzjCr"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://media.imeem.com/m/igRvIhzjCr" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="110" wmode="transparent"></embed></object><div style="PADDING-RIGHT: 1px; PADDING-LEFT: 1px; PADDING-BOTTOM: 1px; PADDING-TOP: 1px; BACKGROUND-COLOR: #e6e6e6"><div style="PADDING-RIGHT: 4px; PADDING-LEFT: 0px; FLOAT: left; PADDING-BOTTOM: 0px; PADDING-TOP: 4px"><a href="http://www.imeem.com/"><img src="http://www.imeem.com/embedsearch/E6E6E6/" border="0" /></a></div><form style="PADDING-RIGHT: 0px; PADDING-LEFT: 0px; PADDING-BOTTOM: 0px; MARGIN: 0px; PADDING-TOP: 0px" action="http://www.imeem.com/embedsearch/" method="post"><input name="EmbedSearchBox"><input style="FONT-SIZE: 12px" type="submit" value="Search"> <div style="PADDING-TOP: 3px"><a href="http://ads.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=0&amp;ek=igRvIhzjCr"><img src="http://ads.imeem.com/ads/bannerad/152/10/" border="0" /></a><a href="http://ads.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=1&amp;ek=igRvIhzjCr"><img src="http://ads.imeem.com/ads/bannerad/153/10/" border="0" /></a><a href="http://ads.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=2&amp;ek=igRvIhzjCr"><img src="http://ads.imeem.com/ads/bannerad/154/10/" border="0" /></a><a href="http://ads.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=3&amp;ek=igRvIhzjCr"><img src="http://ads.imeem.com/ads/bannerad/155/10/igRvIhzjCr/" border="0" /></a></div></form></div></div><br /><a href="http://www.imeem.com/poppei21/music/vBEZnCka//">อยากได้ยินว่ารักกัน - อัสนี วสันต์</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7923938662224892664-3996771661894755330?l=citeinsight.blogspot.com' alt='' /></div>K.fanghttp://www.blogger.com/profile/09919494564271376595noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7923938662224892664.post-72625768032919265902009-01-18T09:36:00.000-08:002009-01-18T10:14:24.285-08:0018 มกราคม 09<br /><br /><br />สามทุ่มวันนี้ฉันไปเยี่ยมเธอหลังจากที่ไม่ได้ไปมาเกือบจะเดือนหนึ่งแล้ว โทรศัพท์ทีแรกแม่บอกว่าเธอหลับไปแล้วแต่ฉันก็บอกท่านว่าจะขึ้นไปหาที่ห้อง แค่อยากไปเห็นหน้า เห็นว่าเธอดูดีขึ้น ฉันคิดถึง..<br /><br />ไปถึงโรงพยาบาลก็ใกล้สี่ทุ่มแล้ว ฉันเดินหาห้องเธอไม่เจอ ขึ้นไปตึกเก่าที่เธอเคยไป เดินไปชั้นเจ็ดและพบว่าไม่มีห้องพิเศษสองเลย แวะถามพยาบาลเค้าบอกให้ฉันไปชั้น 13 ฉันก็ไปตามนั้น ปรากฎว่าไม่เจออีกครั้ง ใกล้จะสี่ทุ่มแล้วฉันเดินจนเหนื่อยเลยเธอ ฉันถามพยาบาลที่เคาท์เตอร์ชั้นสิบสาม เค้าก็บอกว่าฉันมาผิดตึกแล้วล่ะ เธออยู่ตึกสุจิณโนเป็นแน่เท้<br /><br />ฉันก็เลยลงลิฟต์มาชั้นกราวด์เหมือนเดิม ถามพนักงานทำความสะอาดก่อนหนึ่งครั้งให้แน่ใจ เค้าก็บอกให้ฉันเดินเลี้ยวขวาออกไปจะเจอตึก ทว่าตึกสุจิณโนมีสองฝั่ง ฉันก็ไม่รู้จะไปทางไหนเจอคุณป้าพยาบาลเดินออกเวรมาพอดี เลยดักถามเค้าสักหน่อย ป้าเค้าบอกว่าอยู่ฝั่งขวาชั้นเจ็ด..<br /><br />ก็น่าจะเจอแล้วแต่ก็ไม่เจออีก เพราะฉันเดินไปผิดทาง เข้าไปถามในห้องผู้ป่วยรวมเค้าบอกไม่มีชื่อนี้ฉันเลย<br />ขึ้นไปดูชั้น 13 เพราะบอกว่าพิเศษ 2 เหมือนกัน จนในที่สุด พยาบาลที่ชั้น 13 นี่แหละใจดีช่วยคีย์หาชื่อเธอให้จากในคอมพิวเตอร์ ฉันถึงรู้ว่าที่จริงเธออยู่ชั้น เจ็ดเมื่อกี้นี่แหละ แต่ฉันต้องเดินเลี้ยวขวาเมื่อออกจากลิฟต์ และเธออยู่ห้องพิเศษ 2 ไม่ใช่แค่ พิเศษ 2 บนชั้น 13<br /><br />เดินไปถึงหน้าห้องฉันง่วงแล้วก็เหนื่อยนิด ๆ แต่เห็นประตูเปิดแง้มทิ้งไว้ สงสัยว่าแม่เธอจะเปิดไว้ให้ฉันรึเปล่า<br />ภาพแรก เธอโบกมือให้ฉันและมืออีกข้างหนึ่งก็ขยี้ตา.. รู้ไหม..ว่าใจฉันคิดอะไร ฉันกำลังคิดว่า<br />เธอจำฉันได้รึเปล่า แล้วจะพูดกับฉันได้ไหม เธอของฉันกลับมาแล้วจริง ๆ ใช่ไหม<br /><br />"ตัวเอง..." เธอของฉันพูดได้แล้ว เสียงงัวเงียไปหน่อยแต่หลังจากนั้นก็ตื่นเต้นขึ้นเป็นลำดับ<br />"ไหนบอกว่าหลับไปแล้วไงค้ะ" ฉันว่า แล้วแม่เธอก็บอกว่า เมื่อกี้เธอได้ยินเสียงแม่คุยโทรศัพท์เรียกชื่อข้าวฟ่างเลยตื่นเลย ฉันกวนเธอนี่นา เง้อ..<br />"วันนี้เค้าเป็นอะไรไม่รู้ เค้าคิดถึงตะเองมั่ก มั่ก มาก" เธอของฉันเหมือนเด็กเลย เธอเหมือนเด็กผู้หญิงคนนั้นที่ฉันรักมาเสมอ เด็กผู้หญิงใส ๆ คนนั้นที่ฉันคิดถึง เธอไม่ได้มีเกราะกำบังเหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว<br />"เค้าก็คิดถึงตัวเอง"<br />"เค้าอยากให้ตัวเองมาหาเค้าบ้าง.." โธ๋..ที่รัก ฉันมาหาเธอบ่อยจะตายไป เธอต่างหากที่จำไม่ได้นะค้ะ<br />"เค้ามาหาตัวเองบ่อยออกนะ จำไม่ได้เหรอ" เธอส่ายหัวยิก ๆ ตาใสแป๋ว เอามือตบพุงฉันแล้วก็ว่าฉันพุงโตอีก ฉันจับมือเธอ แล้วเธอก็มองแต่พุงฉันอยู่อย่างนั้น<br />"จุฟ จุฟ หอมแก้มเค้าหน่อย"<br /><br /><br />ความรู้สึกนี้มันเป็นยังไงกันนะ.. มันอบอุ่น และคุณก็รู้ว่า คน ๆ นี้แหละคือคนที่เรารักเขาได้โดยไม่มีข้อแม้<br />เราไม่ต้องเป็นแฟนกันหรอก แต่ทำไมฉันรักเธอเหลือเกิน ในคืนวันนั้นที่ฉันรู้ว่าเธอเจ็บ ทุกสิ่งสวยงามที่ฉันมี<br />เหมือนถูกหักออกเป็นส่วนสัดกระจัดกระจายและหล่นหาย ฉันยังจำความรู้สึกนั้นได้ ที่ฉันได้แต่มอง<br />ไม่กล้าแม้จะสัมผัส รู้สึกว่าตัวฉันสกปรก และรู้สึกว่าเธอบอบบางเหลือเกิน กลัวเธอจะไม่กลับมา<br />ชีวิตฉันมันหายไปเสี้ยวหนึ่ง.. มันหายไปฉันรู้ดี ทุกรอยยิ้มของฉันในช่วงเวลานั้นมันไม่เคยเต็มใจ<br /><br /><br />แต่วันนี้.. เราจับมือกัน เธอพูดกับฉัน หลังจากที่ฉันเฝ้าพูดกับเธอฝ่ายเดียวมาหลายครั้ง<br />ฉันหอมแก้มเธอได้ฟอดใหญ่ และไม่มีอะไรจะอายอีกต่อไป ฉันเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าชีวิตคนเรา<br />ไม่มีเหลือเวลามากพอให้วางท่าทีต่อกัน<br /><br /><br />มันเป็นอะไรที่ฉันไม่เคยรู้สึก เธอรู้บ้างไหม ฉันรักเธอเหลือเกิน รักอย่างที่ไม่มีข้อแม้<br />ฉันรักเด็กผู้หญิงธรรมดาที่นอนอยู่ตรงนี้ ไม่ต้องเก่งกล้าสามารถ ไม่ต้องสวยเข็ดฝัน<br />และแข็งแกร่ง โลกตรงหน้าของเธอตอนนี้มันสดใสเหลือเกิน ฉันมองเห็น..<br /><br />มันไม่เหมือนเมื่อก่อนที่เธอพยายามจะเป็นใครที่ไม่ใช่ตัวเธอ.. อย่างเช่นทุกครั้งฉันจะถามเธอเสมอ<br />ว่ามีอะไรในใจมากมายนัก... ฉันมองเห็น.. และฉันยังเป็นคนนั้นที่มองเห็นหัวใจเธอได้เสมอ<br />และเธอรู้ไหม กับคนอื่นฉันไม่เคยเป็นเช่นนั้น<br /><br /><br />ฉันลากลับ เพราะไม่อยากอยู่กวนเธอ พ่อ แล้วก็พี่แต๋ว ดึกมากแล้ว ทุกคนควรจะได้พักแล้ว<br />ฉันสัญญาว่าพรุ่งนี้จะไปหาอีกพร้อมกับช็อคโกแลต<br /><br /><br />ขับรถออกจากโรงพยาบาลฉันกับพี่แวะโลตัสซื้อไอศครีมกิน ก่อนจะแวะ 7-11 ซื้อขนมไว้ให้เธอ<br />เพราะพรุ่งนี้จะได้ออกไปแต่เช้าไม่เสียเวลาซื้ออีก..<br /><br /><br />ฉันจะขอบคุณอย่างไรดี.. และจะขอบคุณใคร..<br />หากทุกอย่างได้ถูกกำหนดมาให้เป็นแบบนี้ สิ่งที่ฉันจะขอก็คือ ขอให้เธอของฉันเป็นเด็กธรรมดาคนนี้<br />อย่ากลับไปเป็นใครก็ไม่รู้ที่มีแต่เรื่องทุกข์ใจ เป็นเด็กที่โลกตรงหน้าสดใสอยู่เสมอ..<br /><br />ฉันขอบคุณสวรรค์ที่ให้เธออยู่ ขอบคุณเธอของฉันที่กลับมา..<br /><br /><br /><br />รัก<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7923938662224892664-7262576803291926590?l=citeinsight.blogspot.com' alt='' /></div>K.fanghttp://www.blogger.com/profile/09919494564271376595noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7923938662224892664.post-85273037649800127572009-01-17T02:05:00.000-08:002009-01-17T02:42:09.018-08:00<span style="font-family:courier new;"></span><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">17 Jan 09</span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#663300;">ได้ข่าวตั้งแต่ต้นอาทิตย์ว่าเธอร่างกายแข็งแรงขึ้นทุกวี่ทุกวัน ใครบอกว่าโลกนี้ไม่มีปาฏิหารย์(เขียนยังไงหน่ะ Miracle) ฉันเถียงขาดใจ อาทิตย์ที่ผ่านมาเป็นอาทิตย์สอบที่เหนื่อยหนักสุด ๆ นอนไม่ถึงสามชั่วโมง อ่าหนังสือวันต่อวัน อาหารเช้าเลยถูกรวบรัดไปโปะไว้กับตอนเย็น ประหยัดและลดน้ำหนักไปด้วย (กำลังบ่นอ้วนอยู่เลย เหอๆ สมใจ)</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#663300;"></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#663300;">วันอาทิตย์ที่แล้วฉันโทรหาแม่เธอ สวัสดีปีใหม่ แม่เธอก็นินทาเธอใหญ่ว่า เดี๋ยวนี้ ผิงแข็งแรงดีขึ้นทุกวันร้องจะกินนั่นกินนี่อยู่ได้ ฉันยิ้มแล้วก็นึกถึงวันนั้นที่แม่เธอร้องไห้กับฉัน วันนั้นที่เรากลัวจนไม่คิดว่าจะมีวันนี้ด้วยซ้ำไป แม่เธออวยพรให้ฉันสอบได้คะแนนเยอะ ๆ ฉันก็เหมือนจะได้อานิสงค์จากคำอวยพรของแม่มั้ง เลยเขียนตอบเขียนตอบ หัวเเล่นดีจัง</span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">เย็นวันนี้มี Rise-up concert ของ korean people ในกลุ่ม international ของเราจัด</span><br /><span style="font-family:courier new;">ทีแรกฉันคิดจะนอนอยู่บ้านสบาย ๆ ซะหน่อย เพราะเหนื่อยมาทั้งอาทิตย์ แต่คงปัดไม่ได้</span><br /><span style="font-family:courier new;">เพราะ steven เดินเอาบัตรเข้างานมายัดให้ถึงมือ _ _""</span><br /><span style="font-family:courier new;">ก็คงต้องไปดู งานนี้จัดกันใหญ่พอสมควรเห็นบอกว่ามีดาราเกาหลีมา วง พารัน อะไรซักอย่าง</span><br /><span style="font-family:courier new;">steven มามุกกับฉันว่า "เธอจำเพื่อนเธอได้ไหม Ryan วงพารันหน่ะ"</span><br /><span style="font-family:courier new;">ฉันก็เลยรับมุกหน่อย บอกว่าจำได้ ๆ steven เลยได้ใจ โม้มายาวเหยียด</span><br /><span style="font-family:courier new;">"I told him that u will go but anyway if you can't he said it's alright."</span><br /><span style="font-family:courier new;">ฉันก็เลยพยักหน้าขำ ๆ steven ยังไม่จบ</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#003300;">"Um.. he said it's alright cuz he don't care!"</span><br /><span style="font-family:courier new;"><br /><img src="http://photos4.hi5.com/0053/182/715/S6bLoA182715-02.jpg" /> </span><br /><span style="font-family:courier new;"> <strong><span style="color:#990000;">Steve</span> and Matt</strong><br /><br /><br /></span><span style="font-family:courier new;"></span><span style="font-family:courier new;">อืม... กวน_น </span><br /><span style="font-family:courier new;">เป็นเหตุผลที่ถ้าใครบอกว่า ผู้ชายเกาหลีใจร้าย หรือหยิ่ง ฉันจะเถียงกลับขาดใจ</span><br /><span style="font-family:courier new;">แต่ถ้ามีใครบอกว่า คนเกาหลีหน้าตาดีทุกคน อันนั้นฉันไม่แน่ใจ 55</span><br /><span style="font-family:courier new;">ฉันมีเพื่อนนักเรียนเกาหลี กลุ่มใหญ่กลุ่มหนึ่ง ที่เวลามีเรื่องเศร้าใจแล้วไปนั่งกับพวกนี้จะหายเป็นปลิดทิ้ง</span><br /><span style="font-family:courier new;">อารมณ์ดีกันมาก จนเว่อด้วย อีกอย่างชอบแกล้งจนฉันลืมเศร้าไปเลย</span><br /><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">เพื่อนญี่ปุ่นคนหนึ่งเดินมาเล่าให้ฟังแบบตื่นเต้นสุด ๆ ว่า </span><br /><span style="font-family:courier new;">"ตอนนี้หอพักนานาชาติมีแต่เกาหลีเต็มไปหมดแล้ว"</span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">ฉันถามกลับไปว่าเต็มนั่นเต็มเท่าไหร่ คุณเธอก็บอกว่า about a hundred!!</span><br /><span style="font-family:courier new;">เอาล่ะ.. ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมช่วงนี้เพื่อน ๆ ชาติอื่น ๆ ดูวุ่นวายใจกันจัง 55</span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">Back เป็นนักเรียนเกาหลีย้ายมาจากเอแบค อายุเยอะกว่าฉันเป็นเหตุให้บางครั้งฉันก็เรียก</span><br /><span style="font-family:courier new;">ว่าพี่หรือไม่ก็ลุง (ตามเพื่อนญี่ปุ่น) และชื่อแปลก ๆ ของฉันก็มาจากอิตาลุงนี่แหละ</span><br /><span style="font-family:courier new;">ช่วงที่ผมฉันยาวประบ่า (ก็เรียนหนักนะจะตัดตอนไหนวะ) Back เรียกฉันว่า 'รีทริฟเวอร์'</span><br /><span style="font-family:courier new;">ฉันก็ไม่ยอมเลยเรียกกลับว่า 'เชา เชา' อิตา back มันยังลุกลามตั้งชื่อให้เพื่อนจีนอีกคน</span><br /><span style="font-family:courier new;">ที่ชื่อ Allen แต่ไปเรียกเค้าว่า 'โคอาล่า' แต่ชื่อนี้ฉันเห็นด้วยสุด ๆ เพราะหน้า Allen เหมือนเด๊ะเลย</span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">จนกระทั่งความพยายามจะเรียกชื่อภาษาไทยของฉันหมดลง อิตา Back เลยเริ่ม</span><br /><span style="font-family:courier new;">แปลงชื่อฉันไปเป็นชื่ออาหาร คือ ข้าวผัด ผันมาจาก ข้าวฟ่าง (เพื่อนพูด ฟอ ฟันไม่ถนัดนัก)</span><br /><span style="font-family:courier new;">และลุงคงเห็นว่าไหน ๆ ก็ไหน ๆ จะลำบากเรียกมันภาษาไทยทำไม เรียกมันเป็นเกาหลีไปเลย</span><br /><span style="font-family:courier new;">ฉันเลยรับชื่อ 'บก คึม บั่บ' มาอีกชื่อ ซึ่งก็ไม่ได้หมายความว่าข้าวฟ่างหรอก ข้าวผัดนั่นแหละ</span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">ทีนี้เวลาเดินเข้าตึกมาปุ๊บ เกาหลีทุกผู้ทุกคนจะพากันตะโกนใส่ฉันว่า</span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">"บก คึม บั่บ ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"</span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">ฉันเซ็งหนัก ๆ ก็จะตะโกนกลับไปว่า</span><br /><span style="font-family:courier new;">"Are u hungry, r u hungry!!!???"</span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">_ _"</span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">เอ้อ.. เนี่ยนะ อะไร ๆ ในทีวี มันไม่ได้เป็นเหมือนความจริงหรอก เหอ ๆ</span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">เอาว้ะ เป็นข้าวผัดก็ฟังดูเข้าที เหอ ๆ</span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><br /><span style="font-family:courier new;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7923938662224892664-8527303764980012757?l=citeinsight.blogspot.com' alt='' /></div>K.fanghttp://www.blogger.com/profile/09919494564271376595noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7923938662224892664.post-86752754153934478702009-01-17T01:52:00.000-08:002009-01-17T02:04:56.420-08:00<blockquote><p><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;"><img style="WIDTH: 251px; HEIGHT: 299px" height="336" alt="" src="http://i78.photobucket.com/albums/j96/lessengine/phingnaf.jpg" width="285" /><br /></span></p><br /><p><br /><span style="font-family:courier new;color:#00cccc;">สำหรับฉันมันไม่เคยสำคัญ ว่าวันนี้เราจะเป็นเพื่อนหรือคนรัก<br />ในวันนี้ที่เธอเจ็บ ฉันจะคอยดูแลเธอ ตราบใดที่ ยังรักและผูกพัน </span></p><p><span style="font-family:courier new;color:#333333;"><span style="color:#00cccc;">ไม่มีเหตุผลที่ฉันจะเลิกรอ<br /></span><br /><span style="color:#663300;">28 ธันวาคม 08<br /><br />วันนี้เป็นวันที่สองที่ฉันกลับถึงเชียงใหม่ ฉันไปเยี่ยมเธอวันนี้<br />เธอย้ายไปห้องผู้ป่วยธรรมดาแล้ว วันนี้เธอเห็นหน้าฉัน<br />แล้วเธอก็ลืมตาโตขึ้น แม่ของเธอพูดว่า<br /><br />"ทำตาโตใหญ่เลย ดูซิ๊ค้ะ ใครมาหา" </span></span></p><span style="font-family:Courier New;"></span><p><br /><span style="color:#663300;"><span style="font-family:courier new;">อาการเธอดีขึ้นมาก เพื่อน ๆ บอกว่า เมื่อวานเธอดื้อจะลงจากเตียง </span><br /><span style="font-family:courier new;">จะลุกขึ้นวิ่งโชว์หรือไงค้ะ ^ _ ^ </span><br /><span style="font-family:courier new;">ฉันยืนอยู่ข้างขวาของเตียง เธอก็ยกขาขวาไปมาอยู่หลายครั้ง </span><br /><span style="font-family:courier new;">จนน่าสงสัย ฉันเลยนวดให้ เธอถึงหยุดดิ้น พอฉันเลิกนวดเธอก็ยกขาอีก </span><br /><span style="font-family:courier new;">นี่สรุปแกล้งนอนป่วยให้เรานวดให้รึเปล่าหนอ.. เธอของฉันยังพูดไม่ได้ </span><br /><span style="font-family:courier new;">สมองยังไม่พร้อมทำงานปกติ แต่ฉันรู้สึกได้จริง ๆ ว่าเธอกำลังมองฉัน </span><br /><span style="font-family:courier new;">ก่อนกลับฉันส่งโปสการ์ดใบนั้นให้เธอ ฉันพูดว่า "เค้าซื้อโปสการ์ดมาให้นะค้ะ" </span><br /><span style="font-family:courier new;">แม่บอกให้เธอรับ เธอก็รับ มองดูที่ตัวหนังสือพวกนั้น แต่สมองคงล้าเกินกว่าจะอ่าน </span><br /></span><span style="color:#663300;"><span style="font-family:courier new;">คนข้าง ๆ บอกให้ฉันอ่านให้เธอฟัง แต่ฉันเขิน แม่เลยบอกว่า<br /></span><br /></span><span style="color:#663300;"><span style="font-family:courier new;">"ไว้แม่อ่านให้ฟังนะค้า เป็นความลับเนาะ คนอื่นไม่ให้รู้ด้วยเนาะ"<br /></span><br /><span style="font-family:courier new;">เธอของฉันนิ่งไป อยู่ดี ๆ ก็ยกโปสการ์ดขึ้นมาใกล้หน้าฉัน เพื่อนเลยบอกว่า </span><br /></span><span style="color:#663300;"><span style="font-family:courier new;">สงสัยเธอจะอยากให้ฉันอ่านให้เธอฟัง...<br /></span><br /><span style="font-family:courier new;">แต่ฉันไม่ได้อ่าน เพราะร้องไห้ เสียก่อน.. น้ำตาไหล เพราะดีใจที่เธอรับรู้ </span><br /><span style="font-family:courier new;">เพียงแต่เราต้องใช้เวลา ทรมาณที่ยังคงคุยกันไม่ได้ อยากได้ยินเสียง </span><br /></span><span style="color:#663300;"><span style="font-family:courier new;">แม่ของเธอเข้มแข็งเกินไป จนฉันรู้สึกว่าตัวเองอ่อนแอ แม่พูดอีกครั้งว่า<br /></span><br /><span style="font-family:courier new;">"เห็นไหมค้ะ.. เพื่อน ๆ ก็รักหนูนะ" </span></span></p><p><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="color:#663300;"><span style="font-family:courier new;">ฉันออกจากโรงพยาบาล หาร้านหนังสือนั่งพัก ทานกาแฟ</span><br /><span style="font-family:courier new;">ช่างเป็นวันที่หัวใจสดชื่น และหดหู่ได้ในเวลาเดียวกัน </span><br /></span><span style="font-family:courier new;"><span style="color:#663300;">ไม่ได้เป็นมานานแล้วจริง ๆ</span><span style="color:#333333;"><br /></span><br /></span><span style="color:#333333;"><span style="font-family:courier new;"><img style="WIDTH: 172px; HEIGHT: 235px" height="238" alt="" src="http://photos3.hi5.com/0065/756/674/REaqo7756674-02.jpg" width="195" /><br /></span><br /></span><span style="font-family:courier new;color:#333333;">~ Look beyond ourself ,, </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">สองอาทิตย์ก่อน ฉันไปปายกับกลุ่มเพื่อนราวหกคน </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">กลายเป็นว่า อากาศเย็นสะเทือนสะท้านร่างกายขนาดไหน </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">ก็บ่อยั่นเท่าใจ ที่หนาวซะจนเส้นเลือดปูนโปนกันซะอย่างนั้น </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">อยากจะเอาหัวโขกตู้ไปรษณีย์แถวนั้นตายทุกคราที่เห็นคู่รักเดินขวางหน้า </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">กลุ่มปถุชนคนโสด(ไม่สนิท) อย่างเรา ๆ เฮ้อ... พลาดแล้ว พลาดอย่างแรงครับ ฮ่า... </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">ทริปนี้ เราวางแพลนกันตั้งแต่สองเดือนก่อน พอทราบข่าวเจ้าผิงตกตึก </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">ฉันเกือบล้มเลิก แต่ก็คิดได้เองทีหลังว่าอยู่ที่นี่ไปก็ไม่มีอะไร หลบไปเที่ยว </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">กลับมาหาเธอ น่าจะดีกว่า </span></p></blockquote><blockquote><br /><p><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;"><img alt="" src="http://photos1.hi5.com/0064/332/668/RqlwzI332668-02.jpg" /> <img style="WIDTH: 145px; HEIGHT: 247px" height="360" alt="" src="http://photos2.hi5.com/0071/413/209/pUtQiO413209-02.jpg" width="152" /><br /></span></p><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">~ We've our own path ,,<br /></span></blockquote><blockquote><p><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">ต้องขอบคุณเมืองปาย ที่แหล่งท่องเที่ยวนั้นกระจัดกระจายกันเหลือเกิน </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">เป็นการบังคับกันทางอ้อมให้ต้องหัดขับมอเตอไซให้เป็น </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">และสำหรับฉันที่ไม่ค่อยได้ขับ พอได้ลองของ วิชาก็ร้อนจัด </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">ถึงขั้นกลางคืนไม่หลับไปนอน ยังขับรถฝ่าอุณหภูมิ 9 องศาไป </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">หาโรตีชีสกินที่หน้า เซเว่นอีเลฟเว่น (อึดอัดกันไปหลายวันอยู่) </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">เรื่องอันตรายเป็นของคู่กับคนวัยเรา ฉันก็ยังไม่เข้าใจว่าจะขับไปหา_อะไรดึกขนาดนั้น<br /></span></p><br /><p><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;"><img style="WIDTH: 452px; HEIGHT: 310px" height="205" alt="" src="http://photos3.hi5.com/0067/922/594/J3c0Hw922594-02.jpg" width="452" /><br /></span></p><br /><p><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">~ ฟ้ายามเย็น ขากลับจาก น้ำตกหมอแปง ,,<br /></span></p><br /><p><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">ทริปก่อนกลับ เราพากันขับรถไป Coffee in love, สะพานประวัติศาสตร์ </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">ไปทานส้มตำหน้าอำเภอ (เผ็ดขาดใจ คนเยอะ และอร่อย ข้าเจ้าคอนเฟิม) </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">จากนั้นไปส่งโปสการ์ดที่ร้านมิตรไทย<br /></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;"><img style="WIDTH: 202px; HEIGHT: 259px" height="315" alt="" src="http://photos2.hi5.com/0066/864/873/2dWC12864873-02.jpg" width="246" /> แปลกหน้าแปลกใจ แต่ก็นั่งข้างกันได้ ,,</span><br /></p></blockquote><blockquote><p><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">ครั้งนี้ส่งให้สามคน ส่วนใบที่สี่เขียนเองปั๊มเอง แล้วเก็บใส่กระเป๋า </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">หอบหิ้วกลับเชียงใหม่มาให้คนป่วย </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">ฉันอยากบอกว่าความรู้สึกฉันดีขึ้นมาก ค่อย ๆ ปรับกันได้ตามอัตภาพ </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">เสร็จจากเขียนโปสการ์ดเดินเข้าร้าน ฟรุตแฟคทอรี่ (ร้านน้ำปั่นอยู่เยื้องกันไม่ไกล) </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">เราก็ขับพากันไปหมู่บ้านยูนนาน ที่แดนแรงจัดและไอชิงช้าไม้นั่นก็โยกเยก </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">มีเสียงออดแอดจนน่ากลัว อยากขึ้นค่ะ.. แต่ไม่ขึ้นหรอก คนหมุนชิงช้าจะโหดกันไปไหน </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">หมุนตีลังกา กลับหน้ากลับหลัง คงยิ่งกว่านั่งไวกิ้ง _ _"</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">สองที่สุดท้ายที่ไปคือน้ำตก หมอแปง กับ จุดพักชมวิว ที่เก็บค่าเข้าสิบบาทเป็นค่าปุ๋ย </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">ทางไปน้ำตกหมอแปง พาเราไต่ระดับความสูง แต่ทิ้งดิ่งในด้านอุณหภูมิ </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">ขับไปถึงข้างบน ก็หน้าชากันแล้ว เห็นน้ำตกเลยได้แต่มองตาปรอย ภาคภูมิใจที่กูขี่มาได้ถึงนี่</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">แต่ไม่แตะน้ำกันซักคน :D</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">ขาลง เราแอบถามแม่ค้าด้วยว่า ทำไมต้อง หมอแปง วิศวกรแปงไม่ได้ก๋า </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">แม่ค้าหัวเราะเป็นคำตอบ พร้อมกับคำชวนให้อุดหนุนลูกชิ้นร้อน ๆ คลายหนาว </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">(จนถึงตอนนี้ก็ไม่เข้าใจ ว่าทำไมต้อง หมอแปง?)<br /></span></p><br /><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;"><img alt="" src="http://photos2.hi5.com/0065/386/325/SeNOl1386325-02.jpg" /><br /></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">~ ดอกไม้ใต้ฝ่าเท้า สิบบาทที่จ่ายไปกับเวลาให้น้ำให้ปุ๋ยไม่คุ้มกัน ขอโทษค่ะ ,,<br /></span></blockquote><blockquote><p><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">อย่างที่บอกว่า คุณลุงเก็บค่าเข้าสิบบาท เป็นค่าปุ๋ยค่าน้ำ </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">จากนั้นเราอยากจะถ่ายตรงไหน จะเข้าไปในแปลงดอกไม้ก็ไม่เป็นไร </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">ฉันก็หลงระเริงมากไปหน่อย เหยียบตายไปตั้งสองสามต้น รู้สึกผิดจัง </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">ใครแวะไปอย่าบ้ากล้องอย่างฉัน สงสารคนให้ดูแล และคนที่มาเที่ยวชมข้างหลังค่ะ<br /></span></p></blockquote><br /><blockquote><p><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;"><img height="337" alt="" src="http://photos3.hi5.com/0069/905/346/Anazip905346-02.jpg" width="455" /><br /></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">~ เช่นกัน ที่คนเราจะไม่มีวันเลิกคิดถึง ตราบเท่าที่ได้อ่านป้ายของร้านนี้ ,,<br /></span></p><p><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">ถนนคนปาย ไม่วุ่นวายเท่าถนนคนเดินของท่าแพ ที่เชียงใหม่ คนไม่ได้เดินชนหลัง </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">ชนหน้ากันเวลาดึก ยังมีช่อง มีทางให้ได้หายใจหายคอ ได้หยุดดูของแปลก </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">ขนมต่างเมือง อย่าง อะละหว่า , สวยทะมิน , มันบดกะทิ ที่รสชาติเหมือนขนมหม้อแกงฝรั่ง </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">อาหารอย่างหนึ่งที่ฉันไม่กล้ากิน คือข้าวปุกงาดำ ใครไปช่วยบอกหน่อยนะคะว่ารสชาติเป็นยังไง </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">แต่ฉันเป็นคนไม่ชอบทานข้าวปิ้ง แป้งเหนียว ๆ เห็นแล้วเลย ไม่กล้าลอง </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">ร้านเค้กหลายร้านที่นี่น่านั่ง แต่เราเลือกนั่งร้านป้ายสีเหลือง ๆ คนขายเป็นมุสลิมใจดี </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">คุยเก่ง และเค้กร้านพี่ราคา 70 อัพแต่หน้าตาอลังการ รสชาติอร่อยดีค่ะ แต่จำชื่อร้านไม่ได้ </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">โอ ๆ โช ๆ อะไรซักอย่าง _ _" (เป็นปลาทองที่ว่ายชนตู้วันละหลาย ๆ รอบ) </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">อีกร้านน่าจะเป็น all about coffee , black canyon ที่สี่แยกปายหนาว เป็นสาขาที่ทำให้ </span><span style="font-family:courier new;color:#333333;">ฉันรู้สึกว่า แบล็คฯ น่านั่งขึ้นเยอะ<br /></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">จากปาย ฉันก็นั่งรถไปขอนแก่นต่อ ไปหาพ่อ อยู่ที่นั่นราวห้าวัน </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">เที่ยวพิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ และ พัทยา2 ที่ฉันอยากจะตั้งชื่อให้ใหม่ว่า ห้วยตึงเฒ่า2 </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">คงจะเหมาะกว่า อีกอย่าง ชื่อพันธุ์ไดโนเสาร์ "ภูเวียงโกซอรัส" อ่านแล้วมัน Cool!! ชอบกลนะ </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">เรื่องแปลก แถบอีสาน มีมาให้ตื่นเต้นใจกันได้ทุกวัน<br /></span></p><br /><p><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">1. วังสะพุงหมูกะทะ<br /></span></p><br /><p><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">ชื่อร้านหมูกะทะไม่แปลกอะไร แต่มันแปลกที่หน้าตาหมูกะทะ </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">ใครเลยจะรู้ว่า หมูกะทะที่นี่ เราไม่มีสิทธิ์เลือกว่า จะกินหมู เนื้อ หรือ ไก่ </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">กินเครื่องในไหม หรือไม่กินผักอะไร ครั้งแรกเด็กยกมาเสิร์ฟฉันเห็นแล้ว </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">นึกว่าเย็นตาโฟ ในชามใบนั้นมีถ้วย หมูอยู่ข้างล่างสุด ตามด้วยตับ เซี่ยงจี้ </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">และผ้าขี้ริ้ว(เครื่องในหน่ะค่ะ) มีไข่ไก่หนึ่งฟอง ข้างบน มีน้ำเลือดหมูทำให้ดูเหมือนเย็นตาโฟ </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">วิธีกินมีสองอย่าง หนึ่งคนให้เหมือนจะกินสุกี้ หรือตักไข่ใส่ทีหลัง แต่สภาพ </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">ก็จะออกมาเละไม่ต่างกัน ผักถาดใหญ่มาก ใส่ทีละทั้งถาดนั่นแหละ </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">มีข้าวโพดด้วย น้ำจิ้มเป็นน้ำพริกข่า (อร่อยดีนะ) </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">เราเลือกสั่งได้คื่อ ชุดเล็ก ชุดใหญ่ ถ้าสั่งใหญ่ก็จะได้ เย็นตาโฟอย่างนั้นมาสองถ้วย :D </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">รสชาติไม่เหมือนหน้าตาอาหารค่ะ เหมือนเค้าพูดกัน อาหารจะอร่อยอย่าไปมองมันที่หน้าตา </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">ไอเละ ๆ เนี่ยแหละอร่อย น้ำซุปถ้าไม่ประดังใส่เลือดหมูลงไปก็จะไม่ข้นเกินพอดี </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">ข้าวโพดกับกองผักทำให้น้ำซูปหวาน แปลก แต่ดีนะ!<br /></span></p><br /><p><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">2. ก๊วยเตี๋ยว กินคู่กับซอสพริก และ กะปิ<br /></span></p><br /><p><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">ภาคเหนือไม่มีค่ะ คิดว่าภาคกลางก็คงไม่มี ครั้งแรก สั่งก๊วยเตี๋ยวน้ำตกธรรมดา </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">ป้าเจ้าของร้านยกถาดผักใหญ่ ๆ มาให้ มีกะปิกระป๋อง กับพริกจี่มาด้วย แถมบนโต๊ะ </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">มีซอสพริก.. เอาสิกู จะกินยังไงให้เหมือนเจ้าบ้าน หรือจะกินตามวิถีตัวเองก็ขัดใจ</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">มาถึงถิ่นทั้งที เลยแอบมองโต๊ะรอบ ๆ ว่าเค้ากินกันยังไง เห็นเค้าเทซอส ใส่กะปิ </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">เอามั่ง ปรากฎว่า ต้องสั่งใหม่ 55 มื้อนี้สอนให้รู้ว่า เป็นตัวของตัวเองบ้างก็ได้ในบางครั้ง </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">ถ้าตามคนอื่นแล้ว(ท้องไส้)เราจะเดือดร้อน<br /></span></p><br /><p><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">3. ไก่ย่างไดโนเสาร์<br /></span></p><br /><p><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">ไม่ได้เกี่ยวอะไรกันเลยกับไก่ย่าง ไม่ได้ข้องแวะ หรือมีอะไรบ่งชี้ว่าเป็นไดโนเสาร์ </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">แต่เป็นชื่อร้านอาหารระหว่างทางจากหนองเรือ สู่ภูเวียง </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">ร้าน "ไก่ย่างไดโนเสาร์" ไม่มีไก่ย่างขายค่ะ ปรากฎว่าตั้งไปงั้น (หรือไงว้ะ!) แต่ </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">อาหารอร่อยถึงเครื่องจริง ๆ ราคาไม่แพงมาก ร้านเก่า ๆ นะ คะ แต่อาหารสุดยอด </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">เมนูแนะนำ กระดูกทอดไดโนเสาร์ เป็นกระดูกซี่โครงทอดงา ที่งายังขาวไม่ไหม้นุ่มอร่อยไม่เหนียว </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">แกงจืดเต้าหู้ ใส่เครื่องเหมือนต้มจืดแต่น้ำแกงเผ็ด ๆ เปรี้ยว ๆ อร่อยค่ะ </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">แกงกระดูกหมูยอดมะขาม อร่อยมาก... บอกได้แค่นี้</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">ปลาผัดเผ็ดอะไรซักอย่างที่จำไม่ได้ (สมองไม่ดีเนาะ) อร่อยอีกเหมือนกัน </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">ขอให้ลองสั่งด้วยตัวเอง แม้ไม่มีไก่ย่างอย่างชื่อร้าน แต่รับรองว่าท่านจะให้อภัย<br /></span></p><br /><p><span style="font-family:courier new;"><br /><span style="color:#333333;"></span></span></p><br /><p><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">* ทริป สองจังหวัดรวดครั้งนี้ คุ้มยิ่งกว่าทริปใด ๆ เพราะไม่ได้จ่ายตังค์เอง (ส่วนมาก) ฮ่า.. </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#333333;">ขอบคุณ สปอนเซอร์ ที่บ้านมา ณ ที่นี้<br /></span></p><br /><p><span style="font-family:courier new;"><br /><span style="color:#333333;"></span></span></p></blockquote><p><span style="font-family:courier new;color:#333333;"></span></p><br /><br /><div style="WIDTH: 300px"><object height="110" width="300"><param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/G6EHunSp3m"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://media.imeem.com/m/G6EHunSp3m" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="110" wmode="transparent"></embed></object><div style="PADDING-RIGHT: 1px; PADDING-LEFT: 1px; PADDING-BOTTOM: 1px; PADDING-TOP: 1px; BACKGROUND-COLOR: #e6e6e6"><div style="PADDING-RIGHT: 4px; PADDING-LEFT: 0px; FLOAT: left; PADDING-BOTTOM: 0px; PADDING-TOP: 4px"><a href="http://www.imeem.com/"><img src="http://www.imeem.com/embedsearch/E6E6E6/" border="0" /></a></div><form style="PADDING-RIGHT: 0px; PADDING-LEFT: 0px; PADDING-BOTTOM: 0px; MARGIN: 0px; PADDING-TOP: 0px" action="http://www.imeem.com/embedsearch/" method="post"><input name="EmbedSearchBox"><input style="FONT-SIZE: 12px" type="submit" value="Search"> <div style="PADDING-TOP: 3px"><a href="http://ads.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=0&amp;ek=G6EHunSp3m"><img src="http://ads.imeem.com/ads/bannerad/152/10/" border="0" /></a><a href="http://ads.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=1&amp;ek=G6EHunSp3m"><img src="http://ads.imeem.com/ads/bannerad/153/10/" border="0" /></a><a href="http://ads.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=2&amp;ek=G6EHunSp3m"><img src="http://ads.imeem.com/ads/bannerad/154/10/" border="0" /></a><a href="http://ads.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=3&amp;ek=G6EHunSp3m"><img src="http://ads.imeem.com/ads/bannerad/155/10/G6EHunSp3m/" border="0" /></a></div></form></div></div><br /><a href="http://www.imeem.com/metakarn/music/C_FoUwnX/pru/">ยังรอคอยเธอเสมอ - Pru พรู</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7923938662224892664-8675275415393447870?l=citeinsight.blogspot.com' alt='' /></div>K.fanghttp://www.blogger.com/profile/09919494564271376595noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7923938662224892664.post-12141023410637464062009-01-17T01:19:00.000-08:002009-01-17T01:29:04.248-08:0014 Dec 08<br /><br /><br /><span style="font-family:courier new;"><span style="color:#cc66cc;">เธอคือความฝันในใจฉัน เพียงความฝันที่แสนไกล</span> </span><br /><span style="font-family:courier new;"><br /><img src="http://www.thaicinema.org/images/2008title/hb/poster02.jpg" /><br /><br />หนังเรื่องนั้นที่ฉันหมายมั่น ปั้นใจว่าอยากจะดู เรื่องรักเศร้า..<br />ใจฉันถกเถียง มันจะเศร้าได้สักเท่าไร.. เรื่องจากปลายปากกา<br />ที่เศร้าเกินกว่าจะพบเห็นได้ในชีวิตจริง<br /><br /><br />หรือฉัน จะวางใจกับชีวิตมากไป หรือฉันพลาดไปที่คิดเช่นนั้น<br /><br />วันนี้...<br />ฉันได้แต่ยืนมองเธอจากปลายเตียง ในห้องผู้ป่วยศัลกรรม<br />เตียงผู้ป่วยเรียงราย เสียงเครื่องช่วยหายใจดังยิ่งกว่าเสียงอันใดในโลกงี่เง่าใบนี้<br /><br />พ่อกำลังจับมือเธอ พูดคุยกับเธอ ราวกับเธอเป็นเด็กทารกแรกเกิด<br />..... ขาฉันแข็ง และก็กลัวเหลือเกิน ไม่กล้าแม้จะเดินไปให้ใกล้กว่านั้น<br />มืออุ่น ๆ ของแม่เธอปลุกให้ฉันรู้สึกตัว....<br />"ข้าวฟ่างใช่ไหมลูก" ฉันพยักหน้า มองหน้าท่าน แล้วยิ้ม<br />"ผิงพูดถึงหนูบ่อย...เค้าบอกว่าหนูเป็นคนดี...." เสียงสะอื้น<br />และน้ำหนักมือที่ทาบลงมา แขนข้างซ้ายฉันหนักอึ้ง<br />ราวกับแบกรับความทุกข์ทั้งหมดของแม่เธอก็ไม่ปาน<br />"ผิงพูดถึงหนูบ่อย..." ประโยคเดิม ๆ ที่ตอกย้ำว่าฉันเป็นคนสำคัญ<br />สำคัญสำหรับเธอ ที่นอนอยู่บนเตียงนั่น แล้วตอนนี้ฉันทำไม่ได้<br />แม้จะบอกว่าเธอก็สำคัญสำหรับฉันยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด...<br /><br /><br />เรื่องในภาพยนตร์หรือที่เศร้า... แล้ววันนี้ฉันเจอเล่า จะเรียกว่าอย่างไรดี<br /><br />ริมระเบียง ทางเดินเชื่อมระหว่างตึก เสาอาคารไม่อุ่น และแข็งแรงพอ<br />จะช่วยให้ฉันรู้สึกทานทนกับเรื่องราวที่ได้เจอ...<br />ภาพเธอ ที่ยิ้มให้ฉัน ยังอยู่ข้างในนั้น ราวกับดวงตาฉันเป็นกระจกเงา<br />ที่มองไปทางไหน ฉันก็เห็นแต่เรื่องดี ๆ ที่เราได้ทำมาด้วยกัน<br /><br />"ขอบคุณนะคะ ที่ทำให้เค้ารู้ว่า ความรักไม่ต้องจบด้วยการเป็นคนรักเสมอไป"<br />"ตัวเองต้องดูแลเค้านะ แล้วเค้าจะเป็นเด็กดี"<br /><br />ฉัน ไม่เคยจินตนาการ ว่า ในวันหนึ่งฉันจะต้องมายืนอยู่ตรงนี้<br />ยืนมองเธอหลับตาพริ้ม ราวกับเป็นคนแปลกหน้า...<br />ห่างกันแค่หมอนหนุน กับ ปลายเตียง แต่ทำไมเราจึงสัมผัสกันไม่ได้..<br />แล้วเธอจะได้ยินที่ฉันพูดไหม... เธอรู้รึเปล่า...<br />ฉันให้สัญญา ตอนนี้ ว่าถ้าเธอตื่น ฉันจะดูแลเธอให้ดี..<br /><br />ต่อให้เราต้องเริ่มนับหนึ่งกันใหม่ เพื่อให้ทุกอย่างเหมือนเดิม<br /><br />แม้เธอจะยังไม่ตื่นในวันนี้พรุ่งนี้ ฉันก็จะดูแลเธอให้ดี<br />จนกว่าวันนั้นที่เธอจะตื่นขึ้นมา ฟังฉัน<br />บอกเธอว่า เธอก็สำคัญสำหรับฉันยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด<br /><br /><br /><span style="color:#993399;">เธอ... คือ ของขวัญ ที่ฉัน อยากจะได้ที่สุด เมื่อลืมตาตื่น<br />ขอเพียง เธอ ของฉันคืนมา... ได้โปรด<br /><br />ราวกับฝันไป แต่ความเจ็บปวดได้ตอบฉันแล้ว ว่าคือเรื่องจริง</span> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7923938662224892664-1214102341063746406?l=citeinsight.blogspot.com' alt='' /></div>K.fanghttp://www.blogger.com/profile/09919494564271376595noreply@blogger.com1