17 Jan 09
ได้ข่าวตั้งแต่ต้นอาทิตย์ว่าเธอร่างกายแข็งแรงขึ้นทุกวี่ทุกวัน ใครบอกว่าโลกนี้ไม่มีปาฏิหารย์(เขียนยังไงหน่ะ Miracle) ฉันเถียงขาดใจ อาทิตย์ที่ผ่านมาเป็นอาทิตย์สอบที่เหนื่อยหนักสุด ๆ นอนไม่ถึงสามชั่วโมง อ่าหนังสือวันต่อวัน อาหารเช้าเลยถูกรวบรัดไปโปะไว้กับตอนเย็น ประหยัดและลดน้ำหนักไปด้วย (กำลังบ่นอ้วนอยู่เลย เหอๆ สมใจ)
วันอาทิตย์ที่แล้วฉันโทรหาแม่เธอ สวัสดีปีใหม่ แม่เธอก็นินทาเธอใหญ่ว่า เดี๋ยวนี้ ผิงแข็งแรงดีขึ้นทุกวันร้องจะกินนั่นกินนี่อยู่ได้ ฉันยิ้มแล้วก็นึกถึงวันนั้นที่แม่เธอร้องไห้กับฉัน วันนั้นที่เรากลัวจนไม่คิดว่าจะมีวันนี้ด้วยซ้ำไป แม่เธออวยพรให้ฉันสอบได้คะแนนเยอะ ๆ ฉันก็เหมือนจะได้อานิสงค์จากคำอวยพรของแม่มั้ง เลยเขียนตอบเขียนตอบ หัวเเล่นดีจัง
เย็นวันนี้มี Rise-up concert ของ korean people ในกลุ่ม international ของเราจัด
ทีแรกฉันคิดจะนอนอยู่บ้านสบาย ๆ ซะหน่อย เพราะเหนื่อยมาทั้งอาทิตย์ แต่คงปัดไม่ได้
เพราะ steven เดินเอาบัตรเข้างานมายัดให้ถึงมือ _ _""
ก็คงต้องไปดู งานนี้จัดกันใหญ่พอสมควรเห็นบอกว่ามีดาราเกาหลีมา วง พารัน อะไรซักอย่าง
steven มามุกกับฉันว่า "เธอจำเพื่อนเธอได้ไหม Ryan วงพารันหน่ะ"
ฉันก็เลยรับมุกหน่อย บอกว่าจำได้ ๆ steven เลยได้ใจ โม้มายาวเหยียด
"I told him that u will go but anyway if you can't he said it's alright."
ฉันก็เลยพยักหน้าขำ ๆ steven ยังไม่จบ
"Um.. he said it's alright cuz he don't care!"
Steve and Matt
อืม... กวน_น
เป็นเหตุผลที่ถ้าใครบอกว่า ผู้ชายเกาหลีใจร้าย หรือหยิ่ง ฉันจะเถียงกลับขาดใจ
แต่ถ้ามีใครบอกว่า คนเกาหลีหน้าตาดีทุกคน อันนั้นฉันไม่แน่ใจ 55
ฉันมีเพื่อนนักเรียนเกาหลี กลุ่มใหญ่กลุ่มหนึ่ง ที่เวลามีเรื่องเศร้าใจแล้วไปนั่งกับพวกนี้จะหายเป็นปลิดทิ้ง
อารมณ์ดีกันมาก จนเว่อด้วย อีกอย่างชอบแกล้งจนฉันลืมเศร้าไปเลย
เพื่อนญี่ปุ่นคนหนึ่งเดินมาเล่าให้ฟังแบบตื่นเต้นสุด ๆ ว่า
"ตอนนี้หอพักนานาชาติมีแต่เกาหลีเต็มไปหมดแล้ว"
ฉันถามกลับไปว่าเต็มนั่นเต็มเท่าไหร่ คุณเธอก็บอกว่า about a hundred!!
เอาล่ะ.. ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมช่วงนี้เพื่อน ๆ ชาติอื่น ๆ ดูวุ่นวายใจกันจัง 55
Back เป็นนักเรียนเกาหลีย้ายมาจากเอแบค อายุเยอะกว่าฉันเป็นเหตุให้บางครั้งฉันก็เรียก
ว่าพี่หรือไม่ก็ลุง (ตามเพื่อนญี่ปุ่น) และชื่อแปลก ๆ ของฉันก็มาจากอิตาลุงนี่แหละ
ช่วงที่ผมฉันยาวประบ่า (ก็เรียนหนักนะจะตัดตอนไหนวะ) Back เรียกฉันว่า 'รีทริฟเวอร์'
ฉันก็ไม่ยอมเลยเรียกกลับว่า 'เชา เชา' อิตา back มันยังลุกลามตั้งชื่อให้เพื่อนจีนอีกคน
ที่ชื่อ Allen แต่ไปเรียกเค้าว่า 'โคอาล่า' แต่ชื่อนี้ฉันเห็นด้วยสุด ๆ เพราะหน้า Allen เหมือนเด๊ะเลย
จนกระทั่งความพยายามจะเรียกชื่อภาษาไทยของฉันหมดลง อิตา Back เลยเริ่ม
แปลงชื่อฉันไปเป็นชื่ออาหาร คือ ข้าวผัด ผันมาจาก ข้าวฟ่าง (เพื่อนพูด ฟอ ฟันไม่ถนัดนัก)
และลุงคงเห็นว่าไหน ๆ ก็ไหน ๆ จะลำบากเรียกมันภาษาไทยทำไม เรียกมันเป็นเกาหลีไปเลย
ฉันเลยรับชื่อ 'บก คึม บั่บ' มาอีกชื่อ ซึ่งก็ไม่ได้หมายความว่าข้าวฟ่างหรอก ข้าวผัดนั่นแหละ
ทีนี้เวลาเดินเข้าตึกมาปุ๊บ เกาหลีทุกผู้ทุกคนจะพากันตะโกนใส่ฉันว่า
"บก คึม บั่บ ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"
ฉันเซ็งหนัก ๆ ก็จะตะโกนกลับไปว่า
"Are u hungry, r u hungry!!!???"
_ _"
เอ้อ.. เนี่ยนะ อะไร ๆ ในทีวี มันไม่ได้เป็นเหมือนความจริงหรอก เหอ ๆ
เอาว้ะ เป็นข้าวผัดก็ฟังดูเข้าที เหอ ๆ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น