เข้าใจยาก แต่ก็ยังอยากจะเข้าใจ

อาจารย์เกาหลีเคยพูดกับฉันบ่อยครั้ง ทุก ๆ วันก่อนวันหยุดมาถึง
แต่ไหนแต่ไร ฉันรอวันจะได้หยุดพัก แต่ช่วงนี้ความคิดฉันเปลี่ยนไป
"I hate public holiday.."

เมื่อเวลาที่มองไปรอบ ๆ แล้วไม่เห็นสิ่งมีชีวิตอื่นนอกจากเรา
เมื่อบางครั้งหัวใจเราก้ำกึ่งอยู่ระหว่างมีพันธะ และเป็นภาระกับบางคน
เมื่อนั้นเราแทบไม่อยากจะมีเวลาว่างเพื่อหยุดคิด และคิดถึง
ใคร อะไร และสิ่งใด


การนอนหลับเลยเป็นวิธีที่ดีเลิศ ในการเขี่ยขยะทางอารมณ์ที่มันนอน
ขวางทางเดินในสมองเราทิ้งไปซะ


โทรศัพท์ฉันแทบไม่ส่งเสียงอะไร นอกเสียจากข้อความแสดงความใส่ใจ
เล็ก ๆ น้อย ๆ ในตอนเช้า...
ตกเย็นฉันจึงหันไปถามเพื่อนว่า "นี่ไม่มีใครโทรหาเราจริง ๆ เหรอ..?"
ไร้ค่าเสียแล้ว.. เราจ่ายไปเพื่อสิ่งที่ไร้ความหมายหรือนี่
แล้วความรู้สึกของเราล่ะ ทำไมมันจึงราคาถูกนัก
ถูกขนาดที่ว่า ความหมายของตัวมันลดหลั่น ต่ำต้อยลงทุกขณะ

เราจ่ายความรู้สึกเรา เพื่อแลกกับอะไร. . ที่ตอนนี้

' ก็ยังมองไม่เห็น '



ความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์นั้นซับซ้อน เกินไป
แต่จะทำยังไง ก็เราโชคดีที่เกิดมาเป็นมนุษย์เอง..
ใช่ว่าเลียแก้มกันแล้วรักเลยซะเมื่อไหร่..

เป็นอีกเหตุผลที่หลายครั้งฉันเหนื่อยเหลือเกินที่จะเริ่มต้นใหม่
กับใคร และ ใครที่ไม่รู้จัก
ขั้นตอนที่เราจะเปลี่ยนจากคนแปลกหน้ามาเป็นคนรักกัน
นั้นมันจะใช้เวลานานเท่าไหร่เธอเอ๋ย..




20 มกรา 09

วันนี้ไม่ได้ไปหาเธอ เพราะฉันเรียนทั้งวัน คิวเยอะเสียจนคาดไม่ถึง
แต่ฉันก็บอกเธอไว้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ว่าไปหาไม่ได้ ดีที่เธอไม่ได้งอแงนัก
เพียงแต่พูดว่า "งั้นอีกวันเธอต้องมาหาชั้นนะ สัญญานะ"

เธอใช้สรรพนามแปลกไป..
แต่ไหนแต่ไร เราเป็น 'เค้า' กับ 'ตัวเอง' แต่คงเพราะสมองกระเทือนล่ะมั้ง
ก็เล่นตกตึกเสียตั้งห้าชั้นนี่นาที่รัก..

ฉันหวังว่าเวลาจะเริ่มทำให้เธอคืนกลับมาเป็นปกติไม่มากก็น้อย แต่ยังไงก็ตาม..
ให้มันนานเท่าไหร่ เราก็จะผ่านมันไปด้วยกัน.. อย่างที่ฉันบอกเธอ
ว่าต่อให้ต้องเริ่มกันใหม่หมด ฉันก็จะทำ

คืนก่อนฉันไปเยี่ยมเธอ ยังไม่ได้สังเกตุว่าเธอของฉันพูดแปลก ๆ ไป
บางทีชอบเหม่อมองทีวี จนเพื่อนคนอื่นบอกว่า เวลาพูดด้วยผิงไม่พูด ทำเป็นไม่ได้ยิน

อื่ม.. อันที่จริงเธอเพียงต้องการเวลาเท่านั้นเอง เมื่อวานฉันชวนเธอคุยตลอด
จับมือกันไม่ได้ปล่อย ฉันช่วยพี่แต๋วสระผมให้เธอ เธอยังมีอาการปวดหัวอยู่บ้างเวลาเผลอไปจับ
ฉันหยิบหนังสือมาให้เธอดูรูป เริ่มดูแค่รูปไม่ต้องอ่านอะไร และอย่างน้อยเธอก็จำ โฟร์มด ได้ ^^!
แถมยังบอกว่า 'โฟร์ไม่ค่อยสวยแล้ว' แสดงว่า ยังคงจำได้ว่าเมื่อก่อนเคยเห็นโฟร์สวยกว่านี้

เย็นวันนี้ฉันโทรหาเธอหลังจากที่ธุระเสร็จสิ้น เธอว่าฉันอีกแล้วว่า ฉันไม่ไปหาเธอเลย
ฉันเลยช่วยเตือนเสียหน่อยว่าเมื่อวานเอาช็อคโกแลตไปให้ไง จำไม่ได้อีกแล้วเหรอ
ตอนนั้นเวลาใกล้ ๆ หกโมงเย็น เธอว่าพึ่งทานข้าวทานยาเสร็จแล้วก็บ่นเหนื่อย
ฉันเลยบอกให้นอนพัก พร้อม ๆ กันก็ได้ยินเสียงหาวแล้วตอบมาว่า อยากพักแล้วเหมือนกัน

"รักเค้าไหมค้ะ" ฉันถามก่อนจะวางสาย แล้วก็ได้ยินเสียงกระซิบเบ๊า เบาตอบกลับมาว่า รักซี่..
ต่อด้วยคำสั่งว่า ตัวเองรักเค้าเยอะ ๆ นะ นะ นะ


ไม่ต้องสัญยิงสัญญาอะไรกันให้มากความ ทุกอย่างที่ฉันทำในตอนนี้ก็บอกอยู่แล้ววันฉันรัก นะเธอ

ฉันรู้ว่ามันอาจเป็นช่วงเวลาที่ยากเย็นสำหรับเธอ สำหรับฉัน สำหรับพ่อแม่
แต่เราก็จะผ่านมันไปด้วยกัน นะค้ะ..

อยากได้ยินว่ารักกัน - อัสนี วสันต์