ราวกับฝันไป

14 Dec 08


เธอคือความฝันในใจฉัน เพียงความฝันที่แสนไกล



หนังเรื่องนั้นที่ฉันหมายมั่น ปั้นใจว่าอยากจะดู เรื่องรักเศร้า..
ใจฉันถกเถียง มันจะเศร้าได้สักเท่าไร.. เรื่องจากปลายปากกา
ที่เศร้าเกินกว่าจะพบเห็นได้ในชีวิตจริง


หรือฉัน จะวางใจกับชีวิตมากไป หรือฉันพลาดไปที่คิดเช่นนั้น

วันนี้...
ฉันได้แต่ยืนมองเธอจากปลายเตียง ในห้องผู้ป่วยศัลกรรม
เตียงผู้ป่วยเรียงราย เสียงเครื่องช่วยหายใจดังยิ่งกว่าเสียงอันใดในโลกงี่เง่าใบนี้

พ่อกำลังจับมือเธอ พูดคุยกับเธอ ราวกับเธอเป็นเด็กทารกแรกเกิด
..... ขาฉันแข็ง และก็กลัวเหลือเกิน ไม่กล้าแม้จะเดินไปให้ใกล้กว่านั้น
มืออุ่น ๆ ของแม่เธอปลุกให้ฉันรู้สึกตัว....
"ข้าวฟ่างใช่ไหมลูก" ฉันพยักหน้า มองหน้าท่าน แล้วยิ้ม
"ผิงพูดถึงหนูบ่อย...เค้าบอกว่าหนูเป็นคนดี...." เสียงสะอื้น
และน้ำหนักมือที่ทาบลงมา แขนข้างซ้ายฉันหนักอึ้ง
ราวกับแบกรับความทุกข์ทั้งหมดของแม่เธอก็ไม่ปาน
"ผิงพูดถึงหนูบ่อย..." ประโยคเดิม ๆ ที่ตอกย้ำว่าฉันเป็นคนสำคัญ
สำคัญสำหรับเธอ ที่นอนอยู่บนเตียงนั่น แล้วตอนนี้ฉันทำไม่ได้
แม้จะบอกว่าเธอก็สำคัญสำหรับฉันยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด...


เรื่องในภาพยนตร์หรือที่เศร้า... แล้ววันนี้ฉันเจอเล่า จะเรียกว่าอย่างไรดี

ริมระเบียง ทางเดินเชื่อมระหว่างตึก เสาอาคารไม่อุ่น และแข็งแรงพอ
จะช่วยให้ฉันรู้สึกทานทนกับเรื่องราวที่ได้เจอ...
ภาพเธอ ที่ยิ้มให้ฉัน ยังอยู่ข้างในนั้น ราวกับดวงตาฉันเป็นกระจกเงา
ที่มองไปทางไหน ฉันก็เห็นแต่เรื่องดี ๆ ที่เราได้ทำมาด้วยกัน

"ขอบคุณนะคะ ที่ทำให้เค้ารู้ว่า ความรักไม่ต้องจบด้วยการเป็นคนรักเสมอไป"
"ตัวเองต้องดูแลเค้านะ แล้วเค้าจะเป็นเด็กดี"

ฉัน ไม่เคยจินตนาการ ว่า ในวันหนึ่งฉันจะต้องมายืนอยู่ตรงนี้
ยืนมองเธอหลับตาพริ้ม ราวกับเป็นคนแปลกหน้า...
ห่างกันแค่หมอนหนุน กับ ปลายเตียง แต่ทำไมเราจึงสัมผัสกันไม่ได้..
แล้วเธอจะได้ยินที่ฉันพูดไหม... เธอรู้รึเปล่า...
ฉันให้สัญญา ตอนนี้ ว่าถ้าเธอตื่น ฉันจะดูแลเธอให้ดี..

ต่อให้เราต้องเริ่มนับหนึ่งกันใหม่ เพื่อให้ทุกอย่างเหมือนเดิม

แม้เธอจะยังไม่ตื่นในวันนี้พรุ่งนี้ ฉันก็จะดูแลเธอให้ดี
จนกว่าวันนั้นที่เธอจะตื่นขึ้นมา ฟังฉัน
บอกเธอว่า เธอก็สำคัญสำหรับฉันยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด


เธอ... คือ ของขวัญ ที่ฉัน อยากจะได้ที่สุด เมื่อลืมตาตื่น
ขอเพียง เธอ ของฉันคืนมา... ได้โปรด

ราวกับฝันไป แต่ความเจ็บปวดได้ตอบฉันแล้ว ว่าคือเรื่องจริง