ขอบคุณ

18 มกราคม 09


สามทุ่มวันนี้ฉันไปเยี่ยมเธอหลังจากที่ไม่ได้ไปมาเกือบจะเดือนหนึ่งแล้ว โทรศัพท์ทีแรกแม่บอกว่าเธอหลับไปแล้วแต่ฉันก็บอกท่านว่าจะขึ้นไปหาที่ห้อง แค่อยากไปเห็นหน้า เห็นว่าเธอดูดีขึ้น ฉันคิดถึง..

ไปถึงโรงพยาบาลก็ใกล้สี่ทุ่มแล้ว ฉันเดินหาห้องเธอไม่เจอ ขึ้นไปตึกเก่าที่เธอเคยไป เดินไปชั้นเจ็ดและพบว่าไม่มีห้องพิเศษสองเลย แวะถามพยาบาลเค้าบอกให้ฉันไปชั้น 13 ฉันก็ไปตามนั้น ปรากฎว่าไม่เจออีกครั้ง ใกล้จะสี่ทุ่มแล้วฉันเดินจนเหนื่อยเลยเธอ ฉันถามพยาบาลที่เคาท์เตอร์ชั้นสิบสาม เค้าก็บอกว่าฉันมาผิดตึกแล้วล่ะ เธออยู่ตึกสุจิณโนเป็นแน่เท้

ฉันก็เลยลงลิฟต์มาชั้นกราวด์เหมือนเดิม ถามพนักงานทำความสะอาดก่อนหนึ่งครั้งให้แน่ใจ เค้าก็บอกให้ฉันเดินเลี้ยวขวาออกไปจะเจอตึก ทว่าตึกสุจิณโนมีสองฝั่ง ฉันก็ไม่รู้จะไปทางไหนเจอคุณป้าพยาบาลเดินออกเวรมาพอดี เลยดักถามเค้าสักหน่อย ป้าเค้าบอกว่าอยู่ฝั่งขวาชั้นเจ็ด..

ก็น่าจะเจอแล้วแต่ก็ไม่เจออีก เพราะฉันเดินไปผิดทาง เข้าไปถามในห้องผู้ป่วยรวมเค้าบอกไม่มีชื่อนี้ฉันเลย
ขึ้นไปดูชั้น 13 เพราะบอกว่าพิเศษ 2 เหมือนกัน จนในที่สุด พยาบาลที่ชั้น 13 นี่แหละใจดีช่วยคีย์หาชื่อเธอให้จากในคอมพิวเตอร์ ฉันถึงรู้ว่าที่จริงเธออยู่ชั้น เจ็ดเมื่อกี้นี่แหละ แต่ฉันต้องเดินเลี้ยวขวาเมื่อออกจากลิฟต์ และเธออยู่ห้องพิเศษ 2 ไม่ใช่แค่ พิเศษ 2 บนชั้น 13

เดินไปถึงหน้าห้องฉันง่วงแล้วก็เหนื่อยนิด ๆ แต่เห็นประตูเปิดแง้มทิ้งไว้ สงสัยว่าแม่เธอจะเปิดไว้ให้ฉันรึเปล่า
ภาพแรก เธอโบกมือให้ฉันและมืออีกข้างหนึ่งก็ขยี้ตา.. รู้ไหม..ว่าใจฉันคิดอะไร ฉันกำลังคิดว่า
เธอจำฉันได้รึเปล่า แล้วจะพูดกับฉันได้ไหม เธอของฉันกลับมาแล้วจริง ๆ ใช่ไหม

"ตัวเอง..." เธอของฉันพูดได้แล้ว เสียงงัวเงียไปหน่อยแต่หลังจากนั้นก็ตื่นเต้นขึ้นเป็นลำดับ
"ไหนบอกว่าหลับไปแล้วไงค้ะ" ฉันว่า แล้วแม่เธอก็บอกว่า เมื่อกี้เธอได้ยินเสียงแม่คุยโทรศัพท์เรียกชื่อข้าวฟ่างเลยตื่นเลย ฉันกวนเธอนี่นา เง้อ..
"วันนี้เค้าเป็นอะไรไม่รู้ เค้าคิดถึงตะเองมั่ก มั่ก มาก" เธอของฉันเหมือนเด็กเลย เธอเหมือนเด็กผู้หญิงคนนั้นที่ฉันรักมาเสมอ เด็กผู้หญิงใส ๆ คนนั้นที่ฉันคิดถึง เธอไม่ได้มีเกราะกำบังเหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว
"เค้าก็คิดถึงตัวเอง"
"เค้าอยากให้ตัวเองมาหาเค้าบ้าง.." โธ๋..ที่รัก ฉันมาหาเธอบ่อยจะตายไป เธอต่างหากที่จำไม่ได้นะค้ะ
"เค้ามาหาตัวเองบ่อยออกนะ จำไม่ได้เหรอ" เธอส่ายหัวยิก ๆ ตาใสแป๋ว เอามือตบพุงฉันแล้วก็ว่าฉันพุงโตอีก ฉันจับมือเธอ แล้วเธอก็มองแต่พุงฉันอยู่อย่างนั้น
"จุฟ จุฟ หอมแก้มเค้าหน่อย"


ความรู้สึกนี้มันเป็นยังไงกันนะ.. มันอบอุ่น และคุณก็รู้ว่า คน ๆ นี้แหละคือคนที่เรารักเขาได้โดยไม่มีข้อแม้
เราไม่ต้องเป็นแฟนกันหรอก แต่ทำไมฉันรักเธอเหลือเกิน ในคืนวันนั้นที่ฉันรู้ว่าเธอเจ็บ ทุกสิ่งสวยงามที่ฉันมี
เหมือนถูกหักออกเป็นส่วนสัดกระจัดกระจายและหล่นหาย ฉันยังจำความรู้สึกนั้นได้ ที่ฉันได้แต่มอง
ไม่กล้าแม้จะสัมผัส รู้สึกว่าตัวฉันสกปรก และรู้สึกว่าเธอบอบบางเหลือเกิน กลัวเธอจะไม่กลับมา
ชีวิตฉันมันหายไปเสี้ยวหนึ่ง.. มันหายไปฉันรู้ดี ทุกรอยยิ้มของฉันในช่วงเวลานั้นมันไม่เคยเต็มใจ


แต่วันนี้.. เราจับมือกัน เธอพูดกับฉัน หลังจากที่ฉันเฝ้าพูดกับเธอฝ่ายเดียวมาหลายครั้ง
ฉันหอมแก้มเธอได้ฟอดใหญ่ และไม่มีอะไรจะอายอีกต่อไป ฉันเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าชีวิตคนเรา
ไม่มีเหลือเวลามากพอให้วางท่าทีต่อกัน


มันเป็นอะไรที่ฉันไม่เคยรู้สึก เธอรู้บ้างไหม ฉันรักเธอเหลือเกิน รักอย่างที่ไม่มีข้อแม้
ฉันรักเด็กผู้หญิงธรรมดาที่นอนอยู่ตรงนี้ ไม่ต้องเก่งกล้าสามารถ ไม่ต้องสวยเข็ดฝัน
และแข็งแกร่ง โลกตรงหน้าของเธอตอนนี้มันสดใสเหลือเกิน ฉันมองเห็น..

มันไม่เหมือนเมื่อก่อนที่เธอพยายามจะเป็นใครที่ไม่ใช่ตัวเธอ.. อย่างเช่นทุกครั้งฉันจะถามเธอเสมอ
ว่ามีอะไรในใจมากมายนัก... ฉันมองเห็น.. และฉันยังเป็นคนนั้นที่มองเห็นหัวใจเธอได้เสมอ
และเธอรู้ไหม กับคนอื่นฉันไม่เคยเป็นเช่นนั้น


ฉันลากลับ เพราะไม่อยากอยู่กวนเธอ พ่อ แล้วก็พี่แต๋ว ดึกมากแล้ว ทุกคนควรจะได้พักแล้ว
ฉันสัญญาว่าพรุ่งนี้จะไปหาอีกพร้อมกับช็อคโกแลต


ขับรถออกจากโรงพยาบาลฉันกับพี่แวะโลตัสซื้อไอศครีมกิน ก่อนจะแวะ 7-11 ซื้อขนมไว้ให้เธอ
เพราะพรุ่งนี้จะได้ออกไปแต่เช้าไม่เสียเวลาซื้ออีก..


ฉันจะขอบคุณอย่างไรดี.. และจะขอบคุณใคร..
หากทุกอย่างได้ถูกกำหนดมาให้เป็นแบบนี้ สิ่งที่ฉันจะขอก็คือ ขอให้เธอของฉันเป็นเด็กธรรมดาคนนี้
อย่ากลับไปเป็นใครก็ไม่รู้ที่มีแต่เรื่องทุกข์ใจ เป็นเด็กที่โลกตรงหน้าสดใสอยู่เสมอ..

ฉันขอบคุณสวรรค์ที่ให้เธออยู่ ขอบคุณเธอของฉันที่กลับมา..



รัก